BÖLÜM 39

Mez.39: 1 Karar verdim: "Adımlarıma dikkat edeceğim, Dilimi günahtan sakınacağım; Karşımda kötü biri oldukça, Ağzıma gem vuracağım."

Mez.39: 2 Dilimi tutup sustum, Hep kaçındım konuşmaktan, yararı olsa bile. Acım alevlendi,

Mez.39: 3 Yüreğim tutuştu içimde, Ateş aldı derin derin düşünürken, Şu sözler döküldü dilimden:

Mez.39: 4 "Bildir bana, ya RAB, sonumu, Sayılı günlerimi; Bileyim ömrümün ne kadar kısa olduğunu!

Mez.39: 5 Yalnız bir karış ömür verdin bana, Hiç kalır hayatım senin önünde. Her insan bir soluktur sadece, En güçlü çağında bile. *

Mez.39: 6 "Bir gölge gibi dolaşır insan, Boş yere çırpınır, Mal biriktirir, kime kalacağını bilmeden.

Mez.39: 7 "Ne bekleyebilirim şimdi, ya Rab? Umudum sende.

Mez.39: 8 Kurtar beni bütün isyanlarımdan, Aptalların hakaretine izin verme.

Mez.39: 9 Sustum, açmayacağım ağzımı; Çünkü sensin bunu yapan.

Mez.39: 10 Uzaklaştır üzerimden yumruklarını, Tokadının altında mahvoldum.

Mez.39: 11 Sen insanı suçundan ötürü Azarlayarak yola getirirsin, Güve gibi tüketirsin sevdiği şeyleri. Her insan bir soluktur sadece.

Mez.39: 12 "Duamı işit, ya RAB, Kulak ver yakarışıma, Gözyaşlarıma kayıtsız kalma! Çünkü ben bir garibim senin yanında, Bir yabancı, atalarım gibi.

Mez.39: 13 Uzaklaştır üzerimden bakışlarını, Göçüp yok olmadan mutlu olayım!"